يك نفس با ما نشستي خانه بوي گل گرفت
خانه ات آباد كين ويرانه بوي گل گرفت
از پريشان گويي ام ديدي پريشان خاطرم
زلف خود را شانه كردي شانه بوي گل گرفت
پرتو رنگ رخت با آن گل افشاني كه داشت
... در زيارتگاه دل پروانه بوي گل گرفت
لعل گلرنگ تو را تا ساغر و مي بوسه زد
ساقي انديشه ام پيمانه بوي گل گرفت
عشق باريد و جنون گل كرد و افسون خيمه زد
تا به صحراي جنون افسانه بوي گل گرفت
از شميم شعر شورانگيز آتش عاشقان
ساقي و ساغر مي و ميخانه بوي گل گرفت