خانه ي دوست سهراب سپهری

نرسيده به درخت،
كوچه باغي است كه از خواب خدا سبز تر است
و در آن عشق به اندازه ي پرهاي صداقت آبي است
مي روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ ،سر به در مي آرد،

پس به سمت گل تنهايي مي پيچي،
دو قدم مانه به گل

كودكي مي بيني
رفته از كاج بلندي بالا،جوجه بردارد از لانه نور
.....

........